Ted

Als u last krijgt, sluit dan ramen en deuren. Dat was de oproep bij de brand met grote rookontwikkeling in Sneek deze week. Niets over gevaarlijke stoffen die je niet kunt ruiken. Geen opdracht. Een dringend advies: als, dan. Polderen noemen we dat in Nederland. Ondanks mijn rol van familienestor en gezinshoofd is het ook voor mij verre van vanzelfsprekend dat thuis gebeurt wat ik wil. Zoon wordt met de dag mondiger en voor echtgenote zijn kiesrecht en voorgerecht belangrijke overwinningen op het aanrecht. Dat is niet erg want ik kook graag, ook voorgerechten, en het aanrecht beschouw ik als een waardevol hulpmiddel bij mijn culinaire queestes. Ook wij polderen wat af. We wisten niet beter, tot Ted voor onze deur zat.

Ted is de rode poes van de buren. Witbesokt en zonder specifieke geslachtskenmerken. Hij is, zogezegd, zijn kluts kwijt. Wij houden van Ted. Als de buren weg zijn, zorgen we goed voor hem, we praten met hem, we nemen hem op schoot en aaien hem. Alleen: Ted mag niet in huis. En over die beslissing kan niet worden gepolderd, want Ted kan niet een beetje binnenkomen. Geen als, dan. Geen intelligente lockdown. Gewoon: nee! En Ted accepteert ons besluit. Zelfs als de pui openstaat blijft hij buiten. Hij begrijpt het wel. Ted is een wijze poes. Ik vraag me ineens af of ze op het Binnenhof poezen hebben. Wijze Haagse poezen. Het zou mooi zijn, want er valt veel van ze te leren. Bijvoorbeeld over besluitvaardigheid en acceptatie. Over zachte heelmeesters en stinkende wonden. En dat zure appels zoeter worden als je ze zon in het vooruitzicht stelt. Bedankt Ted!